1941 год... 21 июня... В школах всех городов и сел нашей страны выпускные вечера. В воздухе головокружительный цветочный аромат, в небе теплое солнце. В глазах детей, собирающихся вступить во взрослую жизнь, - безграничная надежда, на лицах - счастливые улыбки, в сердцах - зарождающаяся любовь, светлые мечты. Кажется, что для достижения этих мечтаний, чтобы быть счастливым не может быть никаких границ, никаких препятствий. Но вскоре раздается последний звонок. Самый последний. Он будет звучать и как надежда, и как прощальный звон. А потом все мечты исчезнут, растворяясь в тумане рассвета. И наступит утро 22 июня...

Наша постановка, состоящая из трёх историй-новелл, основанная на реальных событиях – это взгляд на великую нетленную любовь через призму войны. Только любовь сильнее смерти, только её война не может убить.

1941 ел... 21 июнь... Илебезнең бөтен шәһәр-авыл мәктәпләрендә чыгарылыш кичәләре. Һавада баш әйләндергеч чәчәкисе, күктә җылы рәхәт кояш балкышы. Олы тормыш кааяк басырга җыенган балаларның күзләрендә – чиксез өмет, йөзләрендә – бәхетле елмаю, күңелләрендә – туып килүче мәхәббәт, якты хыяллар. Ул хыялларга ирешүөчен, бәхетле булу өчен бернинди чикләрдә, каршылыклар да булаалмый кебек. Тик тиздән соңгы кыңгыраучыңлар. Иң соңгысы. Ул өмет булып та, мәңгелеккә хушлашучыңы булып та яңгырар. Ә аннары бөтен хыялларны томан эченәкүмеп, таңатар. 22 июнь таңы...

Реаль вакыйгаларга нигезләнеп куелган, өч тарих-новелланы эченә алган спектаклебез – бөек мәхәббәткә сугыш призмасыашакараш. Тик мәхәббәтке нәүлемнәнкөчлерәк, тик аныгына сугыш үтерә алмый.